กลเม็ดล่อจับลิขสิทธิ์เพลง
คัดลอกจาก คมชัดลึก
.......

หนูเป็นพนักงานขายมือถือที่ร้านของพี่ที่สนิทกันคนหนึ่ง เมื่อวันอาทิตย์ที่ 15 มิถุนายน ที่ผ่านมา พี่เจ้าของร้านไม่อยู่ ให้หนูเฝ้าร้านคนเดียว หนูนำโน้ตบุ๊กขึ้นมานั่งเล่นฟังเพลงและเล่นเอ็มเอสเอ็น มีผู้หญิงแต่งตัวดี

ผมยาว ตัวเล็กๆ ใส่คอนแท็คเลนส์ ทำผมสีทองๆ มากับผู้ชายแต่งตัวโซๆ เข้ามาขอซื้อมือถือมือสอง หนูขายไปในราคา 3,300 บาท แล้วบอกว่า ช่วยโหลดเพลงและคลิปให้ด้วย เน้นเพลงชาลาวัน

 ด้วยความอยากขายมือถือ หนูจัดการให้ทุกอย่าง ลืมคำเตือนของพี่เจ้าของร้านที่ห้ามไม่ให้โหลดเพลง โหลดคลิป เด็ดขาด ด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ บวกกับอยากขายของ (นานๆ จะขายได้ที) ช่วงเย็นลูกค้าที่สั่งไว้ก็มารับเอามือถือ เป็นช่วงเวลาที่พี่เจ้าของร้านกลับมาพอดี ลูกค้าหยิบโทรศัพท์ที่ซื้อ แล้วถามว่า เล่นเพลงต่อเนื่องยังไง

 ไม่กี่นาทีต่อมา ตำรวจกับเจ้าของลิขสิทธิ์ก็มาจับตัวพี่เจ้าของร้านไป ยึดโน้ตบุ๊กกับมือถือไปด้วย เพื่อนพี่เจ้าของร้านก็วิ่งตามขึ้นรถไปด้วย พี่เจ้าของร้านปฏิเสธ แต่เจ้าของลิขสิทธิ์บอกว่า เขามีหลักฐาน ก็ผู้หญิงที่มาล่อซื้อนั่งอยู่ในรถด้วย พอถึง สน.บางบัวทอง ตำรวจที่พาไปจับก็เข้าไปนั่งรอข้างใน และเจ้าหน้าที่ลิขสิทธิ์นั่งเปิดโน้ตบุ๊ก เห็นคลิปโป๊ เขาบอกว่า ให้พูดกับเขาดีๆ ถ้าพูดไม่ดี จะส่งเรื่องฟ้องหมดทุกอย่าง เขาบอกว่า เขาทำงานมีเงินเดือน ไม่มีส่วนได้เสียกับพวกนี้อยู่แล้ว

 เพื่อนพี่เจ้าของร้านถามว่า คุยกันได้ไหม เจ้าของลิขสิทธิ์ขอ 5 หมื่นบาท โอ้โห้...เศรษฐกิจแบบนี้ เงินรวมกันและรวมมือถือที่ขายในตู้ ยังไม่ถึง 2 หมื่นบาทเลย จะหาเงิน 5 หมื่นบาทมาจากไหน พี่ไปคุยกับร้อยเวร เขาบอกว่า ไปต่อรองกันเอง ไม่อยากยุ่ง ช่วยไม่ได้ คนที่บอกว่า เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์บอกว่า เขาทำอยู่ 3-4 บริษัท จะส่งให้หมดเลย ขู่จะส่งหนัง ส่งคลิป จะส่งทุกอย่าง ถ้ายิ่งติดคุก ฟ้องร้องยิ่งเสียมากกว่านี้ เขาพูดคำว่า "คนไทยหรือเปล่า" บ่อยมาก รู้กฎหมายหรือเปล่า

 สุดท้ายเขาบอกว่า จะลดให้เหลือ 2 หมื่นบาท พี่เจ้าของร้านหนูต่อเหลือ 1 หมื่นบาท เขาไม่ยอม สุดท้ายพี่เจ้าของร้านกับเพื่อนไปหายืมเงินคนอื่นจนเกือบ 4 ทุ่ม ได้มา 2 หมื่นบาทพอดี ให้เจ้าของลิขสิทธิ์ เขาพับเงินจำนวนหนึ่งไปวางที่โต๊ะร้อยเวร สน.บางบัวทอง โดยที่ไม่เห็นว่า พวกหนูเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เพี่อนพี่หนูเลยเดินเข้าไปในห้องร้อยเวร ขอใบเสร็จเงิน 2 หมื่นบาทที่จ่ายเป็นค่าปรับ เพื่อไปยืนยันกับคนที่ยืมเงินมาว่า ถูกจับจริงๆ แต่ตำรวจให้ไปขอที่เจ้าของลิขสิทธิ์เอง

 เพื่อนพี่หนูก็วิ่งไปขอ พวกนั้นให้ไปขอกับร้อยเวร ทางร้อยเวรก็ให้ใบบันทึกที่ไม่มีตัวเงินค่าปรับมา แล้วบอกว่า เครื่องถ่ายเอกสารปิดแล้ว ไม่สามารถถ่ายสำเนาเอกสารการรับแจ้งความได้ ต้องใช้มือถือถ่ายไปเอง หนูกลัวจนตาเหลือก ไม่กล้าทำอีกแล้ว นี่หนูก็ต้องหาเงินไปใช้หนี้พี่เจ้าของร้านและเพื่อนที่ช่วยกันหาเงิน

 หนูรู้ว่าหนูทำผิด และรู้ว่าไม่มีใครช่วยหนูได้ แต่ตำรวจและพวกจับลิขสิทธิ์ น่าจะเห็นใจพวกเราบ้าง ไหนบอกว่า คนไทยด้วยกัน แต่ไม่เห็นใจกันเลย

เป็นลักษณะ ล่อซื้อ  ต่อไปอย่าไปยอม ให้สู้คดี ว่าแต่อยู่ใกล้เขตอำนาจศาลหรือเปล่า หมายถึง การไป-กลับใช้เวลามากหรือเปล่าถ้ายิ่งเราอยู่ใกล้ สู้คดีไปเลย ศาลเค้านัดบ่อย ไอ้พวกนี้อยู่คนละเขตยิ่งเสียเวลา มันไม่เอาหรอก มาศาลบ่อย เสียเวลาค่ารถ ไม่คุ้มกัน และที่สคัญคดีอย่างนี้ หลุดมาเยอะแล้ว ค้นก็ไม่มีหมายศาล  ผมขอแนะนำอะไรอีกอย่าง ไม่มีหมายไม่มีสิทธิ์มาดูและมาเอาคอมของเราไป คุณมีโน๊ตบุ๊ก ควรใช่ ความจำแยก ออกมาใส่เฉพาะเพลงอย่างเดียวเสร็จแล้วก็ถอดออกแยกเก็บ 4 จิก ก็พอ ก็ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ ที่เสียท่าไป ไม่เป็นไร สู้ต่อไปครับ เอาใจช่วยเสมอ